Aftur hugsaði eg um hesar ungu kvinnurnar, sum toknaðust øllum so. Eg hugdi at mær sjálvari og hugsaði:

“Hvør eg eri? Hvat havi eg gjørt, sum onnur dáma?”

Sum eg aftur sat í hesum djúpu tonkum, føldi eg sum Gud vakti meg úr svøvni. Hálaði meg úr einum djúpum brunni.

“Dina, eg havi ikki kallað teg til at gera ting, sum onnur dáma. Eg havi kallað teg at tæna mær.”

Eg raknaði við, og tað kendist, sum eg endiliga kundi anda aftur. Sum høvdið var tikið undan eini vatnskorpu. Gleði og frælsi fyltu mítt sinn, tí eg visti eg var ikki bundin at gera nakað, ið onnur dámdu. Eg var kallað at gera tað, ið Gud kallaði meg til. Mítt lív snúði seg ikki um at vera dámd av øðrum. Men at gera tað, sum Harranum líkaði. 

Eg trúgvi, hetta er eitt tað størsta frælsi, ið vit hava sum kristin. Vit noyðast ikki at strempa eftir eini ávísari yrkisleið ella løn, fyri at kenna okkum trygg ella móttikin. Vit kunnu bara vera – vera Gudsbørn, og tæna ella arbeiða har, Harrin hevur sett okkum. Kanska sum timburmaður, lærari, bankafólk ella heimagangangi húsmóðir ella mamma. Fyri Gudi eru bæði líka virðismikil og Hann syrgir eins væl fyri okkum, hvar vit so eru, hvat vit so gera.

Í dag ynski eg at takka Tær, Gudi, fyri hvar eg eri. Tað starv ella uppgávu, ið eg havi. Takk fyri alt, sum eg havi fingið at eydnast, og hvørja ferð eg havi dumpað í lívinum. Tí tað minnir meg á, hvussu nógv eg havi tørv á Tær, Gud. Eg takki fyri Tær løtur, tá menniskju elska og dáma meg.  Og eg takki Tær fyri, tá tey hata meg, tí tað minnir meg á, hvat Tú fórt ígjøgnum fyri mína skuld. Eg takki Tær fyri Harri, at Tú ikki lat teg stýra av, hvat onnur dámdu, men at Tú hevði eitt fyri eyga, kall Faðir tíns. At gera mær og okkum menniskju ein útveg til frelsu.

Harri hjálp mær, at hava sama hjartalag sum Tú og ikki verða stýrd av tí, sum øðrum dámar, men at hava Teg fyri eyga, og tað, ið Tú hevur kallað meg til.

Ja, saman við nøgdsemi er gudsóttin stórur vinningur!(1. Tim. 6,6)