Hvar kann okkara troytta sál finna frið í larminum, tá børnini ella grannarnir rópa harðast?
Hvar kunnu vit søkja okkum skjól, tá familja og vinir klandrast og lond liggja í stríð hvørt við annað?
Hvar kunnu vit finna linna, tá likamið er bundið at pínu og kvøl?
Hvar er friður tá? Skýggjar friðurin okkum í okkara truplastu tíðum, í okkara myrkastu løtunum?

Kanska heimsins friður, men ikki Guds friður. Fyri Guds friði mugu stríð og plágur bara víkja.

Mika rópar: “um eg siti í myrkri, so er Gud ljós mítt.”

Dávid syngur í sálmunum: “Gud ger myrkur mítt ljóst... og um eg so skal ganga í dali deyðaskuggans, so óttist eg einki ilt..”

Jesus sjálvur segði: “Eg eri ljós heimsins, og tann, ið fylgir Mær skal ikki ganga í myrkri longur. Men fáa ljós heimsins... Frið Mín gevi Eg tykkum; ikki sum heimurin gevur, gevi Eg tykkum. Hjarta tykkara óttist ikki!”

Bíblian lærir okkum, at Gud gevur okkum ein frið, sum ber yvir tann, sum heimurin gevur. Og at vit í okkara resi, stúranum, kunnu siga “Hey Gud.. hetta eru mínar stúranir og ynskir...”

Síðan gevur Gud okkum Sín frið, sum ber yvir alt. Hetta er nakað, sum kennist so torført at greið frá, men eg hugsi, at hendan myndin hjálpir væl. Likkan nýtir ein frið, hóast tað stormar har úti á sjónum. Á sama hátt, kunnu vit njóta Guds frið og ljós, hóast lívið stormar og myrkir kring okkum.

Stúrið ongum fyri, nei, latið í øllum tað, sum tit ynskja, koma fram fyri Gud í ákallan og bøn við tøkk! So skal friður Guds, sum stígur upp um alt vit, varðveita hjørtu og hugsanir tykkara í Kristi Jesusi.